गुगलवर  सर्च मारत मी एकटाच बसलो होतो ..

जग जवळ मानून 'व्हर्चुअल' जगाला फसलो होतो..

माहितीच्या जळमटात एकेका धाग्याने गुंतत होतो..

इथे हवं ते मिळतं असं मुकाट मानून बसलो होतो.. 

आवाज होत होता तो फक्त क्लिक आणि टकटकचा...

तिथूनच कुणीतरी साद देईल अशा वेड्या आशेचा 

कुणीतरी कानाशी कुजबुजले..

गुगल अर्थ वर म्हणे जग दिसते..

एका क्लिक वर दिसतात तिथे पृथ्वी, देश आणि पुणे 

एकही माणूस दिसत नाही एवढेच काय ते उणे !!

गुगलच्या जगावर दिसत होते माझ्या घराचे अंगण 

पण शोधूनही सापडले नाही तिथलेच तुळशी वृंदावन

गुगल अर्थ च्या दुर्बिणीतून सारी धरती दिसली..

सगळं सोबत असूनही कळेना अनामिक ओढ कसली..!!

कुमार माधवन 

अरे अशी कुठे असते का शाळा.. ???

तुला शाळेत घालायचे याची तयारी आम्ही किती दिवसांपासून करतोय..

तू शाळेत पहिलं पाऊल टाकणार हा आमच्यासाठी किती आनंदाचा क्षण..

कालपर्यंत तू घर भर आनंदाचे माणिकमोती पसरत होतास 

आता जगाच्या आकाशाखाली पहिल्यांदा उभं राहून स्वतासाठी पहिलं पाऊल टाकणार..

किती आवडीने सगळी तयारी करत होतो रे  

तुझ्यासाठी तुला आवडेल असं छानस छोटं दप्तर आणलं.. 

तुझ्या चीमुल्कल्या बोटात  मावतील  असे  रंगीत खडू आणले..

तुझा शाळेचा ड्रेस आणला... तुझ्या आईने तुझ्या सार्या वह्या-पुस्तकांना कव्हर घातली.. 

तुझ्या दप्तरावर आणि तुझ्या ओळखपत्रावर तुझा छोटुसा फोटो लावताना किती छान वाटत होत..

तू शाळेच्या पहिल्या दिवशी घाबरू नयेस.. रडू नयेस.. म्हणून किती धडपड.. 

रोज गाडीवर बाहेर पडल्यावर तुला तू ज्या शाळेत जाणार ती शाळा दाखवत होतो..

भिंतीवर रंगवलेले जिराफ आणि फुलं दाखवून तुझ्या मनात शाळेची गोडी निर्माण करायचा प्रयत्न करत होतो..

शाळेत गेलं कि रडायचं नाही हे तुझ्या कोवळ्या मनाला सारखं बजावत होतो...

शाळेत इतर मुलं रडली तर त्यांना तूच समजवायचं असं मोठेपणहि कारण नसताना लादत होतो..

तू पण म्हणालास...

''मी शान्गेन बाबा शगल्याना.... ललू नका.. मी आहे न.. मी गाने म्हनून दाखवेन ना...''

इतके गोड वाटत होते तुझे बोल...

आणि शाळेचा तो पहिला दिवस उगवला.. 

तुला छान तयार केलं.. शाळेचा घडी न मोडलेला ड्रेस तुला घातला..

तुही सारे कसे मजेने करत होतास.. 

हसत होतास..

शाळेच्या दारात पोचलो.. आणि अगणित चिमुकल्यांचा एकच रडण्याचा आवाज कानावर आदळला..

तुझी माझ्या मानेभोवाताल्ची मिठी नकळत घट्ट झाली..!! 

तुला मला सोडायच नव्हतं 

आणि मला, 'हसत हसत' तू शाळेत जाताना पाहायचं होतं... 

गेट मधून आत आलो आणि वर्गा वर्गात मुलं नुसती कोंबली जात होती.. 

आई वडिलांच्या हातातून घेऊन त्यांना आत घेतल्या घेतल्या दार लावलं जात होतं.

आतून फक्त हमसून हमसून रडण्याचा आवाज...!!!

तुला मी पण तसंच सोडणार होतो रे .. 

मला तसं सोडायचं नव्हतं तरीही.. 

मी तुला दोन मजले चढून एका वरच्या खोलीत घेऊन गेलो..

तिथून पण असाच नुसता आक्रोश ऐकू येत होता..

रडू नको हा असं तुझ्या आणि नकळत माझ्या मनालाहि समजावत मी वर्गापर्यंत आलो..

आतून कडी लावलेली होती...

मी दार जोरात वाजवल..

किलकिलं होत दार उघडलं... 

भसकन एखादा आगीचा लोळ यावा तसा चिमुरड्यांच्या प्रचंड रडण्याचा आवाज कानावर आदळला..

मी काही बोलणार इतक्यात आतून दोन हात आले आणि चेहराही नीट दिसू न देता माझ्या मुलाला आत घेऊन गेले..

मी सुन्न...!!!

दार बंद होताना त्या निरागस मनाची एक ओझरती दृष्टीभेट झाली.. त्याच्या डोळ्यात क्षणात किती पाणी तरळले होते..

असहाय्यता, हतबलता, भीती, कारुण्य.. आणि कितीतरी खोल होते त्या दोन चिमुकल्या डोळ्यात.. 

माझा श्वास अडकला... मी त्या नजरेला नजर देऊ शकलो नाही.. 

एका क्षणाच्या अंतरात दरवाजा बंद झाला... 

मी काही क्षण तिथेच दरवाजाबाहेर उभा..

रडणाऱ्या त्या कोवळ्या जीवांमध्ये मी माझ्या पिल्लालाही सोडून आलो होतो..

त्या कोलाहलात आता मी माझ्या चिमुकल्याचा आवाज ऐकू पाहत होतो.. 

बंद दरवाजे.. बंद खिडक्या आणि तिथल्या बंद मनांना चिरून हजारो रडणारे आवाज माझ्या कानावर आदळत होते..

आता ते सारे आवाज मला माझ्याच पिल्लाचे वाटत होते...

मी यांत्रिकपणे पायर्या उतरून खाली आलो.. अजून मुलांचे रडणे काही थांबत नव्हते.. 

मुलांसाठी शाळेत बरेच फुगे लावले होते.. दारासमोर रांगोळी काढली होती..

पण मला ते सारे रंग केविलवाणे आणि कृत्रिम वाटत होते..

कारण निरागसपण आतून धाय मोकलून रडत होते...!!!

तीन दिवस रडतात पोर.. नंतर रुळतात...

तोंडातून लाल रस बाहेर काढत गेट बंद करताना कुणीतरी म्हणाला..

साडेदहा शिवाय येऊ नका असं आई बापाला हाकलत तो निवांत गप्पा मारत बसला..

मुलांचे रडण्याचे आवाज त्याला नित्याचे असावेत.. 

रस्त्यावरून धावणाऱ्या असंख्य गाड्याचे आवाज कुणी लक्ष देऊन ऐकतो का.. तसेच हे रडणे कि..

अर्धा तास होत आला मी अजून गेट बाहेरच उभा.. 

मी का सोडलं मुलाला शाळेत..??

त्याच आनंदाचं जग असं हिरावून काही क्षण तरी त्या कोंडवाड्यात डांबण्याचा अधिकार मला कुणी दिला.. ??

किती स्वप्नं दाखवली त्याला आणि फसवून कुठ सोडून आलो त्याला..?? 

त्या कोलाहलात किती भांबावून गेला असेल बिच्चारा...

कंठ दाटून आलेला...

अरे अशी कुठे असते का शाळा.. ??? न राहवून मी बोललो.. आवाज पण कातर झालेला..

माझ्या पिल्लाचे आजी-आजोबा किती कौतुकाने आले होते शाळेत...

दोघांचे पाय दुखत असूनही...

वेळेत पोचले नाहीत म्हणून त्यांना त्याला वर्गात जाताना पाहता आले नाही..

त्यांनी नाही पहिले ते बरेच झाले.. नाही तरी होते काय पाहण्यासारखे त्यात..!! 

खालच्या वर्गातील एक खिडकी अचानक उघडली.. 

अश्रुनी डबडबलेले दोन डोळे आणि मदतीसाठी बाहेर आलेले दोन हात मला दिसले.. 

क्षणात खिडकी बंद झाली आणि खिडकीचा पडदाहि बंद झाला..

हे काय होते.. किती भयानक.. किती अमानुष..??

खरच अशी असते का हो कुठे शाळा..?

घड्याळाचा कसोटी पाहणारा काटा अखेर साडेदहा वर पोचला..

मग शाळा सोडायची का याची परवानगी घ्यायला शिपाई गेला..

करकरत पुन्हा गेट उघडले आणि इतका वेळ रोखून धरलेली मने त्या निरागस जिवाकडे धावली.. 

मी पुन्हा दरवाजासमोर उभा...  गेलेला दीड तास डोळ्यासमोरून गेला..

रडणारा तो चिमुकला चेहरा आठवला.. 

दरवाजा बंद होतानाचे त्याचे भरून आलेले डोळे आठवले.. 

दरवाजा उघडला पण एकदम सगळ्यांना सोडेनात..

दरवाजाच्या कोपर्यात उभा राहून पाहणाऱ्या पिल्लाला अखेर मी दिसलो.. 

माझ्याजवळ यायची तो केविलवाणी धडपड तो करत होता.. 

अखेर मी त्याच्या जवळ गेलो त्याला उचलून घेतला.. 

पुन्हा त्याच बांध फुटला.. मानेवर डोकं ठेऊन रडत राहिला.. 

त्याच्या अश्रुनी मी पुरता भिजून गेलो..  पार आतूनही...!!!

संपली रे बाळा, शाळा.. असं समजावत त्याला बाहेर आणलं

आईच्या जवळ गेला आणि पुन्हा त्याला रडूच फुटलं...

खिशात कोंबलेला एक बिस्किटचा पुडा होता पण त्याला हातही लावलेला दिसत नव्हता...

शाळा आवडली का रे.. ?? माझा एक फालतू प्रश्न... 

''नाही आवडली..'' अपेक्षित उत्तर..

हळू हळू शांत झाल्यावर तो मला म्हणाला..

बाबा, तू मला आत सोडून दार का लावून घेतलं??

मी खूप रडलो.. तुला शोधात होतो मी..

मला अक्षरशा भडभडून आलं..

मी त्याला जवळ घेऊन म्हटलं

मी नाही रे लावलं दार.. ते चुकून लागलं.. मी बाहेरच उभा होतो.. दार दुरुस्त केलं आणि मग उघडलं..

तो म्हणाला... बाबा असं जाऊ नको रे मला सोडून..!!

माझ्याकडे उत्तर नव्हतं...

मी त्याला जवळ घेतला.. पाठीवर झोपवून थोपटलं...

रडून रडून थकलेला तो जीव शांतपणे, विश्वासाने पडून राहिला होता..

शाळेचा पहिला दिवस खरच असं असावा..?

किती स्वप्नं दाखवली होती मी आणि किती भ्रमनिरास झाला असेल त्याचा...

माझ्या हातातून अचानक अनोळखी हातात जाताना तो किती बावरला असेल?

खोलीत सारे अनोळखी जग पाहताना किती वेळा काळजाचा ठोका चुकला असेल?

आई  बाबाला सोडून  पहिल्यांदा  बंद खोलीत ते सारे रडणे अनुभवताना मनात किती बावरला असेल?

चटकन जाऊन बिलगावे अशी जागाच न सापडल्याने किती सैर भैर झाला असेल?..

आतल्या खोलीत कितीही मोठ्या आवाजात कार्टून लावले म्हणून काय त्याचे लक्ष वेधू शकले असेल?

अजिबात नाही...

मग या कोवळ्या मुलांचा शाळेचा पहिला दिवस खरच कधी आनंददायी करता येणार नाही का आपल्याला.??

मुलं हळू हळू रुळतात हे मान्य पण ती जुळवून घेतात.. आपण म्हणतो रमली पोर..

पण इतक्या लहान वयात हि अशीच सुरवात करायला हवी?? दुसरे काहीच पर्याय नाहीत? कि आपल्याला याचा विचार करावासाच वाटत नाही इतके आपण असंवेदनशील बनत चाललो आहोत?..

चार भिंतीतून पहिल्यांदा त्यांना बाहेर काढायला हवे..

सहवास, नवी माणसे छान असतात हे त्यांना उमगू द्यावे..

मुलं मुलामध्ये रमतील ना, पण अशी दारं खिडक्या लावून नको..

निसर्गा च्या सोबतीने वर्ग सुरु नाही का करता येणार?

अनोळखी हातात एकदम जाताना ते हात ओळखीचे करून मग नाही का देता येणार? 

खूप नाही बदलावे लागणार.. फक्त थोडी संवेदनशीलता जागवावी लागेल.

चिमुकल्यांच्या मनात शिरून त्यांना काय हवं ते जरा समजून घ्यावं लागेल..

या घडीला मात्र... मी आणि माझ्या पिल्लामधील ती दृश्य-अदृश्य भिंत अजूनही तशीच आहे..

अन डबडबलेल्या डोळ्यांनी तो मला विचारतोय...

बाबा, तू दार का लावलं रे..??
मला नको असं सोडून जाऊ.....!!!!

कोवळे किरण आशेचे...!!!

आयुष्यात काही  क्षण अगदी सहज घडून जातात पण खूप काही सांगून जातात.. मनाला एक दिलासा देऊन जातात.. एक नवा आशावाद जागवतात..

एका प्रकल्पाच्या कामासाठी काही पुस्तकांचे संदर्भ हवे होते.. ग्रंथपाल प्रसाद भडसावळे हा मदतीसाठी कायम तत्पर असणारा माणूस.. ते म्हणाले, मी ज्या शाळेत सकाळी असतो तिथे आलात तर तुम्हाला हवी ती पुस्तके व हवे ते संदर्भ घेऊन जा.. सकाळी १० वाजता मी आबासाहेब अत्रे दिन प्रशालेमध्ये पोचलो.. बाहेरचं धावता जग आणि शाळेत शिरल्यापासून जाणवणारं जग खूप वेगळं होतं त्याहून जेव्हा मी ग्रंथालयात गेलो तेव्हा तिथले वातावरण मला खूप भावले.. विषयानुसार, व्यक्तीनुसार पुस्तके कपाटात व्यवस्थित लावलेली होती.. काही हजार पुस्तके, सर्व प्रमुख संदर्भ ग्रंथ या शाळेच्या ग्रंथालयात पाहायला मिळतील असे बाहेरून वाटणार पण नाही.. पण मला तिथे भावलेली गोष्ट खूप वेगळी होती.. कारण सकाळपासूनच ग्रंथालयात मुलांची वर्दळ होती.. कुणी वर्तमानपत्र वाचण्यात गढले होते तर कुणी अगदी प्रामाणिकपणे कात्रणे काढून त्या त्या विषयाची वही चिकटवून तयार करत होते.. अनेक जण पुस्तके वाचण्यामध्ये मग्न झालेली दिसत होती.. ते वातावरण कुणालाही पाहून छान वाटावे असेच होते.. मला हवी असणारी संदर्भाची पुस्तके भडसावळे यांनी काढून दिली. एका पुस्तकाचे काही संदर्भ घेण्यासाठी मला त्याच्या xerox  हव्या होत्या... माझा वेळ वाचवा म्हणून त्यांनी एका चुणचुणीत मुलाला आवाज दिला.. पुस्तकाची जेवढी पाने हवी होती ते क्रमांक मी त्याला लिहून दिले. त्यासाठी दहा रुपयांची एक नोट त्याच्याकडे दिली.. तो गेला. पंधरा मिनिटात परत आला. मला हवी असलेली पाने त्याने हातात दिली.. भडसावळे यांचे आभार मानून मी ऑफिसला परत आलो.. एव्हाना सकाळचे बारीक सारीक तपशील मी केव्हाच विसरून गेलो होतो..

...................................................................................................................................................................

संध्याकाळी मला भडसावळे पुन्हा दिसले.. त्यांनी मला हाक मारून थांबवले आणि माझ्या हातात २ रुपयांचे नाणे ठेवले.. म्हणाले.. सकाळी तो मुलगा xerox काढायला गेला होता. तुम्ही गेल्यानंतर त्याच्या लक्षात आले कि आपण उरलेले पैसे दिले नाहीत. तेव्हा त्याने ते पैसे माझ्याकडे दिले आणि म्हणाला सरांना हे पैसे आठवणीने द्या नाहीतर त्यांचा गैरसमज व्हायचा...''

दोन मिनिटे मला ते पैसे घ्यावे कि न घ्यावे हे सुचेना. पण नंतर मला त्या मुलाच्या वृत्तीचे खूप कौतुक वाटले.. मी त्या मुलाला त्यावेळी पैशांचा हिशोब विचारला नव्हता.. परत काही पैसे येणार आहेत हे माझ्या ध्यानी मनी पण नव्हते..दिवसभराच्या धबडग्यामध्ये हे असले काही मनात पण नव्हते.. पण त्या मुलाचे मात्र मला मनापासून कौतुक वाटले.. मी मुद्दाम त्याचे नाव विचारले. सौरभ परदेशी हा इयत्ता ७ वीत शिकणारा मुलगा.. गरीब कुटुंबातून आला असला तरी या प्रसंगातून त्याचा प्रामाणिकपणा दिसून आला.. पैशापलीकडे काही असते आणि तेच महत्वाचे हा संस्कार निदान लहानपणी तरी त्याच्या मनावर कोरला गेला होता..

...................................................................................................................................................................

ते दोन रुपये मी आजही जपून ठेवले आहेत...!!

अजून सारेच संपले नाही हा दिलासा ते दोन रुपये मला देतात..!!!

देवदूत....!

कुलकर्णी नावाचं एक वृद्ध जोडपं आमच्या सोसायटी मध्ये आहे.. त्यांना मुल बाळ कुणीच नाही.. काही दिवसांपासून कुलकर्णी आजींना बरा वाटत नव्हतं.. त्या खूप थकलेल्या वाटत होत्या.. विचारलं तर आजकाल जेवणच जात नाही असा म्हणत होत्या.. हो नाई म्हणत एक दिवस डॉक्टर कडे गेल्या तर तपासणी मध्ये पोटात एक विचित्र असा मासाचा गोळा तयार झालं होता.. तो काढून टाकावा असे डॉक्टरनी सुचवले.. पण पुढची धावाधाव करायची तर घरात कुणीच हक्काचं नाही.. आजोबांचे वय ८० तर आजी ७५ च्या... आता करायचे काय हा यक्षप्रश्न त्यांच्यासमोर होता.. कुणाकडे मदत मागणार आणि इतका वेळ तरी आहे कुणाकडे??... आजीनी काही दिवस तसेच काढले.. पण दुखणं वाढत चाललेलं... अखेर जवळच राहणाऱ्या नलावडे यांनी त्यांना त्यांच्या मुलाकडे उपचार घेण्यास सांगितले. सुरवातीला नाव प्रतिथयश नसल्याने त्या थोड्या द्विधा मनस्थितीत होत्या पण पुढे त्यांनी तिथे उपचार घायचा निर्णय घेतला.. उपचार सुरु झाले.. शस्त्रक्रिया यशस्वी झाली.. पोटातील तो अनावश्यक भागही काढून टाकला पण हॉस्पिटल हे दुसरे घरच वाटावे इतकी अनपेक्षित आत्मीयता आणि आस्था तिथे अनुभवायला आली... कारण एकच होते डॉक्टरनि सर्वाना सांगितले होते कि उपचारासाठी आलेली माझी आई आहे..!! तेव्हा तिची सर्वांनी मनापासून काळजी घायची... उपचार सुरु झाल्यापासून डॉक्टर नियमितपणे यायचा. आजीच्या पाठीवरून प्रेमाने हाथ फिरून विचारायचा... आई, बरा वाटतंय ना?.. लवकर जायचं आपल्याला घरी...!! रुग्न्यालयात नर्स मोकळे पणाने चौकशी करत होत्या. वेळोवेळी होणार्या तपासण्या, चेक अप या वेळी त्यांना सारेच जण आपुलकीने वागवत होते.. पुण्यात अन्य कोणत्याही रुग्णालयात सहजासहजी येणार नाही असा अनुभव त्यांना तिथे येत होता .. अर्थातच उपचाराला प्रतिसाद देत आजी लवकर बर्या झाल्या.. डॉक्टर खरोखर मुलासारखा वागला.. बर्या झालेल्या आजीना घरी सोडायला आला.. पाया पडून आशीर्वाद घेतला आणि निरोप घेऊन गेला.. स्पर्धेच्या, धकाधकीच्या युगात, माणूस माणसाला आणि माणुसकीला पारखा होत असताना हे उदाहरण फारच वेगळे वाटते ना...!!! प्रत्येक वृधामध्ये आपले आई वडील दिसले तर त्यांचा जगणं आणि दुखणं किती सुखी होईल ना...!!!

माझा दोस्त...!!

दोस्त या शब्दाला जो आवेग आहे.. तो इतर कुठल्याही समानअर्थी शब्दात येऊ शकत नाही... पण या शब्दाचा अर्थ अगदी मनापासून येऊन भिडला तो आज.. तो माझ्या जवळ आला.. अगदी निरागस हसला.. आणि मला घट्ट मिठी मारली... दोन सेकंद काय होतंय हे समजण्यासाठी गेले... पण मी त्याच्या मिठीतली निरागस, निस्वार्थ उब मी अनुभवली.. आणि एक निराळा निशब्द संवाद सुरु झाला... समाजाच्या दृष्टीने 'तो' मतीमंद... ते उपेक्षित आहेत याची आपल्याच मनाशी समजूत काढण्यासाठी दिलेला आणि एक शब्द म्हणजे विशेष... ती विशेष आहेत याचा छुपा अर्थ आमच्याबरोबरची नाहीत असाच...!!.. रूढार्थाने अंगवळणी पडलेले हे शब्द का कोण जाणे मला अजिबात वापरावेसे वाटत नव्हते.. पण आज त्या मिठीने मला अगदी जवळचा शब्द मिळून दिला... दोस्त...!
कामयानी या संस्थेत अशा काही दोस्तासमावेत मैत्रीदिन साजरा करावा अशी एक कल्पना पुढे आली आणि सार्यांनीच उचलून धरली.. त्या मुलांना आवडेल असे काहीतरी घ्यावे म्हणून काही काही घेऊन गेलो..मी, दीपा, धनश्री, राहुल, हीना, प्रिया, दीपक, पाध्ये असे सारेजण दुपारी कामायनी मध्ये गेलो... शाळा एव्हाना सुटायची वेळ जवळ आली होती.. त्यांचे एक शिक्षक आम्हाला एका वर्गात घेऊन गेले तिथे केस पिकलेली पण मानाने मुलच असणारी मुले गणवेश घालून काम करण्यात गुंग झाली होती... हे कोण पाहुणे आले अशा काहीशा नजरेने ते आमच्याकडे पाहत होते.. अवघ्या ५ मिनिटात १०० हून अधिक दोस्त जमा झाले.. आता काय याची उत्सुकता प्रत्येक मुलांच्या नजरेय होती... अनेकांच्या हातात अगोदरपासुनच मैत्रीचे धागे होते पण नवे दोस्त मिळणार याचा आनंद त्यांच्या चेहऱ्यावरून अक्षरशः ओसंडून वाहत होतं... सारी मुले गोल रिंगण करून उभी राहिली आणि मध्ये आम्ही...!! इतरापेक्षा आपण वेगळे आहोत असं म्हटल्यावर की वाटत असेल याची जणू ती झलकच होती.. पण आम्ही स्वताला सावरलं आणि त्या मुलामध्ये रमायचा प्रयत्न करू लागलो.. पण खरं संग्याचा तर आपण त्यांच्यापेक्षा वेगळे आहोत हि जाणीव सुप्तपणे आतून टोचत होतीच त्यामुळे सुरवातीला ते मिसळणहि नैसर्गिक नव्हतं... पण वातावरण त्याच मुलांनी मोकळं केलं... अगदी सहजतेने दादा, ताई, मावशी, काका अशा हाक सुरु झाल्या... त्यांच्या कोवळ्या हातात धागे बंधू लागलो तसा त्यांच्या चेहर्यावरचा आनंद लपेना... हातात हात घेऊन, निरागस हसत ते आपले भाव व्यक्त करत होते... ''माझं नाव प्रदीप.. तुझं??'' असं अगदी हक्काने विचारत होते... आम्ही सुरवातीपासून जपलेले एक हाताचे अंतर त्यांनीच एका क्षणात कमी केले होते... आवडलेल्या प्रत्येक गोष्टीला टाळ्या वाजवून दिलखुलास दाद देत होते..
हे सगळे सुरु असतानाच मुलांमधल्या गर्दीतून वाट काढत तो माझ्याजवळ आला... शब्दांची जुळवाजुळव करून मी काही बोलू पाहणार इतक्यात तो हसत न बोलता माझ्या मिठीत शिरला... वयाने मोठा परंतु तरीही निरागसतेच अमृत जपलेल्या त्याला मिठीत घेतलं आणि पाठीवरून हात फिरवला तेव्हा मला माझ्या दीड वर्षाच्या मुलाला मिठीत घेतल्याची उब जाणवली... शब्दाविना स्पर्श खूप काही बोलून जातो तो असा...!!!
पुन्हा नक्की भेटण्याचे आश्वासन देत आम्ही निघालो पण हि सारी मुले मनातून काही केल्या जाईनात. बाहेर आलो तेच प्रत्येक जण आतून शांत होता... काहीतरी दिलं म्हणण्यापेक्षा स्वतःलाच काहीतरी गवसला होत.. खूप काही करता येण्यासारखं आहे... खूप काही करूयात.. असे निर्धारही झाले.. पण मनातल्या कोरड्या ठाक पडत चाललेल्या जमिनीवर या मुलांनी निशब्दपणे पाणी शिंपडले.. आणि आशेचा नवा अंकुर मात्र मनात रुजला ... निरागसतेने मैत्रीचा हात पुढे केला होतां आता तितक्याच जिंदादिलपणाने त्याला प्रतिसाद देणं आमच्या हाती होत...
या दोस्ताना आनंदाचे काही क्षण देण्यासाठी म्हणून आम्ही गेलो खरे पण त्यांनीच आम्हाला आनंदाची ठेव दिली... !!
त्यांच्याहि आठवणीच्या कप्प्यात आम्हाला एक 'विशेष' जागा मिळेल??.. नक्कीच...!!!!

'सहावा' दरवाजा बंदच राहू द्या..
पद्मनाभ मंदिरामध्ये १ लाख कोटी रुपयांची संपत्ती सापडली हि बातमी गेल्या आठवड्यापासून गाजते आहे.. सत्य साईबाबा तुलनेत अगदीच गर्रीब बिच्चारा वाटावेत इतकी प्रचंड संपत्ती या एकाच ठिकाणी सापडलेली आहे...
सत्य साईबाबांच्या संपत्तीचे नवनवे आकडे समोर येत असताना, केरळमधील तिरुवनंतपुरम येथे असलेल्या पुरातन पद्मनाभस्वामी मंदिराची संपत्ती त्यावर कडी करेल, असे दिसत आहे. या संपत्तीची मोजदाद सुरू असून ती किमान एक लाख कोटी रुपये असल्याचा अंदाज आहे.

योगनिदेच्या रूपात असलेल्या विष्णुचे हे मंदिर फार पुरातन असे मंदिर आहे... सहाव्या ते नवव्या शतकातील तमिळ संतांच्या साहित्यात या मंदिराचा उल्लेख आढळतो. वैष्णवांच्या पवित्र स्थानांपैकी महत्त्वाचे स्थान म्हणून या मंदिराला महत्वाचे मानले जाते.. अठराव्या शतकापर्यंत त्याचा जीणोर्द्धारहि करण्यात आलं होतं...
या मंदिरात असलेल्या संपत्तीची सुरक्षा करण्यास मंदिर समर्थ नाही. त्यामुळे या मंदिराच्या कारभाराची जबाबदारी सरकारने घ्यावी,' अशी जनहित याचिका टी. पी. सुंदरराजन या स्थानिक वकिलाने केली होती. त्यानंतर सुप्रीम कोर्टाने पद्मनाभ मंदिरातील सहा बंदिस्त खोल्यांचे दरवाजे उघडून संपत्तीची मोजदाद करण्याचे आदेश दिले. त्या पार्श्वभूमीवर मंदिराचे एक एक दरवाजे उघडून त्यातील संपत्तीची मोजदाद करण्याचे काम सुरु झाले... केरळ हायकोर्टाचे न्यायाधीश एम. एन. कृष्णन यांची मोजदाद समिती नेमण्यात आली असून या समितीने मोजदाद सुरु केली... या मंदिराचा कारभार अजूनही त्रावणकोरच्या राजघराण्याकडेच आहे.

कुबेराची संपत्ती....!!!
* सोन्याचे तीन मुकुट, सोन्याने आणि रत्नांनी मढवलेल्या सहा पट्ट्या, सोन्याचे हिरेजडित पंधरा फुटी हार (प्रत्येक हार दहा किलो वजनाचा), सोन्यात घडवलेल्या देवांच्या मूर्ती, चार फूट उंचीची सोन्याची हिरेजडित विष्णुमूर्ती, सोन्या-चांदीची असंख्य नाणी, महागडी भांडी, हिरे-माणिक-मोती अशी संपत्ती आतापर्यंत सापडली आहे.
* पाच हजार कोटींच्या संपत्तीची मोजदाद पूर्ण झाली. एकंदर संपत्ती एक लाख कोटी रुपयांची (२२.३ अब्ज डॉलर) असल्याचा अंदाज. त्यापैकी पन्नास हजार कोटी रुपयांचे दागिनेच असल्याचा आडाखा.
* गेले दोन दिवस सुरू असलेली मोजदाद पूर्ण होण्यासाठी आणखी काही दिवस लागण्याची शक्यता. १८८० मध्ये या मंदिराच्या दोन खोल्या उघडल्या होत्या, त्यावेळी कोट्यवधींची संपत्ती सापडली होती. ही संपत्ती जमिनीच्या खाली वीस फूट खोल लपवली होती.

त्रावणकोरच्या महाराजांची संपत्ती शत्रूपासून लपविण्यासाठी मंदिरात भुयार करून तेथील खोल्यांमध्ये शाही खजिना दीडशे ते दोनशे वर्षांपूर्वी लपवण्यात आला असावा.
जरा करूया तुलना...
* देशाचे बजेट : १२,५७,७२९ कोटी रुपये
* आरोग्यासाठीची तरतूद : २६,७६० कोटी रुपये
* शिक्षण क्षेत्रासाठीची तरतूद : ५२,०५० कोटी रुपये
* भारतावरील कर्ज : सुमारे १५ लाख कोटी रुपये (२०१०-११)
* महाराष्ट्राचे बजेट : ७,६५४ कोटी रुपये (२०१०)
* मुकेश अंबानींची संपत्ती : १,३५,००० कोटी रुपये
हा सगळा झाला आजवरच्या घडामोडींचा निव्वळ आलेख... खरं मुद्दा या पुढेच आहे... या पद्मनाभ मंदिराचा सहावा दरवाजा उघडावा यासाठी जोरदार प्रयत्न सुरु आहेत... आत्तापर्यंत जितकी संपत्ती सापडली आहे त्यापेक्षाही अधिक संपत्ती या सहाव्या दरवाज्याच्या आड लपलेली आहे असं अनेकांचा कयास आहे... पलीकडे संपूर्ण सोन्याने भरलेली नाव, सोनेभरून राहिलेल्या विटा ब त्याने भरलेल्या विहिरी आणि अजून कित्येक अंदाज बांधले जात आहेत... या दरवाज्यापलीकडे किमान ५ लाख कोटी पेक्षा अधिक संपत्ती असावी असं अनेकांचा अंदाज आहे... तर दुसर्या बाजूला काहीही झाले तरीही हा शेवटचा दरवाजा उघडू नये अशी राजघराण्याची, पुजार्यांची श्रद्धा आहे... सहाव्या दरवाज्यावर असणाऱ्या नागाच्या मूर्ती रक्षक असून त्यांना ओलांडणे शुभ नाही... इथपासून ते सहावा दरवाजा उघडला तर थेट समुद्रामध्ये जातो.. साम्द्राचे पाणी त्यात शिरून मंदिरच पाण्याखाली जाण्याची भीती आहे... मंदिराचा आधार सहाव्या दरवाजात आहे.. तो उघडल्यास तो आधारच नाहीसा होऊन मंदिर कोसळू शकते अशी भीती वर्तवली जात आहे...

परंतु घटना, घडामोडी, परिस्थिती, अंदाज या सर्वांच्या पलीकडे जाऊन या पद्मनाभ मंदिराच्या घटनेकडे पाहायचा प्रयत्न केला पाहिजे असे मला वाटते... या मंदिराची घटना आपल्याला काही सांगू तर पाहत नाही ना... थोडासा थांबून याचा विचार व्हायला हवा असे वाटते... समाजात विविध स्तरावर निर्माण झालेल्या बजबजपुरीमध्ये पद्मनाभ मंदिराची घटना खूप काही सांगून जाणारी आहे.. त्यातून आपण काही बोध घेतो का हे मात्र फार महत्वाचे आहे...

समाजात अशांतता, अस्वस्थता भरून वाहत असताना.. एका आकस्मिक संधीच्या रूपाने पद्मनाभ मंदिरातील संपत्ती उघड झाली.. इतकेच नव्हे कुणी कल्पनाही केली नसेल इतकी म्हणजे १ लाख कोटी रुपये... इतकी प्रचंड संपत्ती दिली.. अर्थात निसर्गाने देतात्ना पुन्हा हाथ आखडता घेतला नाही... नेहमीसारखेच भरभरून दिले... पण इतके हाती येऊनही आम्हाला सहाव्या दरवाज्याची हाव सुटत नाही... पाच दरवाजे उघडून अमाप संपत्ती मिळूनही साधन नाही.. अजून हवेच... या हावरटपणाने सहावा दरवाजा उघडावा आणि अधिक संपत्ती मिळवावी हि सुप्त हाव दिसून येत आहे...!!

मला वाटतंय कि तुमच्या माझ्या सगळ्यांच्याच जीवनात अनेक पावलावर हा सहावा दरवाजा येत असतो.. कुठे थांबायचे हे आपल्या आयुष्यात आपल्याला समजले कि पुढची फरफट थांबत असते.. आज नेमके हेच समाजात नसल्याने आपण सारेच नुसते मिळवण्यासाठी धावत आहोत.. पण समाधान कोणत्याच पातळीवर होताना दिसत नाही.. पद, पैसा, प्रतिष्ठा, सन्मान, या सार्याच्या मागे बेभान होऊन धावतो.. मिळू लागले कि समाधानाची वृत्तीच गायब होते आणि मग आणखी हवे चा एक वाईट हव्यास सुरु होतो... अपेक्षा बाळगणं वाईट नाही पण दिशा विसरून अपेक्षान्मागे पळत राहणं खरच चुकीचा आहे... आयुष्याच्या प्रत्येक वळणावर सध्या एक नवा सहावा दरवाजा आपल्याला ठोठावतो आणि स्वताकडे या ना त्या प्रकाराने आकर्षित करतो.. पण आपण तिकडे जायचे कि समाधानी वृत्ती बाळगून आनंदी राहायचे हे अखेर आपल्याच हाती असते...

तेव्हा त्या पद्मनाभ मंदिरातील संपत्तीचे काय व्हायचे ते होवो पण आपल्या मनातील असंतुष्टपानाचा, असमाधानाचा, असंतोषाचा, अविवेकाचा... हा सहावा दरवाजा आपण बंदच ठेऊया.. मला वाटतं पद्मनाभ मंदिरातील घटनेचा यापेक्षा सुंदर बोध असू शकत नाही...

पराग पोतदार

एवढंसं आभाळ...!

घराशेजारी उभं राहत असलेलं एक घर... त्या घराच्या भिंती उभ्या राहताना त्याची देखभाल करण्यासाठी पत्र्याची झोपडी उभारून अनेक महिन्यापासून आमचे शेजारी बनून राहिलेलं एक कुटुंब! आई, वडील आणि दोन चिमुकली भावंड. जेमतेम ८ बाय १० मध्ये उभारलेला संसार..
घरभर... रस्त्यावर दिवसभर फिरणारी त्याची चिमुकली पावले.. पायरीपाशी पसरलेल्या रेतीमध्ये दिवसभर मनसोक्त खेळणं... आसपासच्या बंगल्यातली पोर खेळण्यांशी कशी खेळतात हे गेटवर उभं राहून पाहत राहणं... रस्त्यावरच्या मोकाट कुत्र्यामागे उगीचच पळत राहणं.. काळ्या पडून स्वतःचा रंग हरवून बसलेल्या बशीत काहीतरी खाणं... लाकडं तोडणार्या बापाच्या मागे पुढे उगीच घोटाळत राहणं.... हातगाडीवर विकायला येणाऱ्या वस्तूंकडे आशाळभूतपणे पाहत राहणं.... आणि चुकून आई किंवा बाप मेहेरबान झालाच तर स्वर्गीय आनंद देणारी कुल्फी अगर गार गार बर्फाचा गोळा अंगभर पसरेपर्यंत खात राहणं... दिवसभर हुंदडून दमल्यावर जमिनीवरच पसरलेल्या टोचणार्या चादरीवर शांत झोपूनही जाण...
या सगळ्या बालविश्वामध्ये सर्वात जिवाभावाची आणि नेहमी सोबत असणारी एक पाय मोडलेली खेळण्यातली सायकल. झोपतानाही शेजारीच पहुडलेली असायची... मित्र नव्हतेच पण त्या सायकल बरोबर काही वेगळे नाते जुळलेले असावे...
परवा सोसायटीमध्ये भंगारवाला आला... नेहमी येतो तोच... रोज दिसणाऱ्या या छोट्या कडे पाहत तो गमतीने म्हणाला, काय रे, नेऊ का तुझी हि सायकल..??''
एकदम कुणीतरी गळा पकडावा तसं अस्वस्थ होत त्याने सायकल मागे घेतली आणि काही झाले तरी सायकल मिळणार नाही हा निर्धार कृतीतूनच सांगितला.. भंगारवाला नजरेआड होईपर्यंत मुलाने त्याह्च्यावरून नजर हळू दिली नाही आणि सायकलवरची पकडही तितकीच घट्ट ठेवली होती... पुढच्या वळणावर जाऊन भंगारवाला परत आला... भंगारवाल्याचा आवाज ऐकून झोपडीतून त्या मुलाची आई बाहेर आली... मुलाचं लक्ष नाही हे पाहून तीच सायकल समोर एका हातात उचलून धरत म्हणाली, '' किती देणार याचे?'' १५ कि २० रुपये यावर थोडीशी घासाघीसही झाली.. अखेर २० नक्की ठरले आणि ती सायकल भंगाराच्या गाडीवर ठेवली गेली... तो छोटं मुलगा मात्र कोपर्यात उभं राहून हे सारं पाहत होता.. डोळ्यामध्ये प्रचंड काकुळता आणि कारुण्य दाटले होते.. आईसमोर जाऊन भांडून, रडून का होईना सायकल परत मिळवावी असे वाटत होते पण यातले त्याने काहीच केले नाही.. आश्चर्यही वाटले आणि वाईटही... मगाशी गमतीने भंगारवाला जे म्हणत होता ते आता खरेच घडत होते या सगळ्याचा किती गोंधळ त्या कोवळ्या मनात उठला असेल हे समजायला मार्ग नव्हतं... आईच्या हातावर २० रुपयांची नोट टेकवून भंगारवाल्याने गाडी पुढे घेतली... दारामागे लपून पाहणारी चिमुकली पावले मला उगीचच थरथरल्यासारखी भासली... आईचा धाक होता कि काय माहीत नाही पण आई फिरून झोपडीत शिरेपर्यंत ते पोरगं काही बाहेर आलं नाही. आईची पाठ फिरल्यावर मात्र गाडीवरची नजर हलू ना देता वेगात बाहेर आलं... आणि भंगाराची गाडी पुढे जात असताना हताशपणे पाहत उभं राहिला होतं... भंगारवाला निघून गेला.. छोट्याशा तळहातानी स्वताचेच डोळे पुसले असल्याचा मला लांबून भास झाला...
जमिनीवरच अंथरलेल्या त्या चादरीवर त्या चिमुकल्याला रात्री झोप लागली असेल का हा प्रश्न माझ्या मनात अनुत्तरीतच राहिला....

बाबा!!!

आज बरोबर दीड महिना झाला... सतत अस्वस्थतेचं धनी बनून राहणं म्हणजे काय हे मी या काळात अगदी जवळून अनुभवला... अजूनही अनुभवतोय... आयुष्य हे विविधरंगी असतं.. पण कधी कधी अचानक काळे ढग दाटून यावेत ना तसंच तो दिवस असावा... मी नेहमीसारखा ऑफिसच्या कामात गढून गेलेलेला... काळ, वेळ हे सारे संदर्भ जिथे विसरून जातात अशा विश्वात मी रमलेला... अचानक फोन वाजला.. अगदी यांत्रिकतेने फोने उचलला आणि पलीकडून आवाज कानावर अक्षरश आदळला... बाबांना अपघात झालाय!!! मोठा आवाज कानावर अचानक पडल्यावर काही क्षण जसे कान आणि मन सुन्न होऊन जातं ना.. अगदी तसेच क्षण होते... पायाखालची जमिन सरकणं काय असावं याचाही अनुभव त्या काही गोंधळलेल्या क्षणांनी दिला... दोन मिनिट स्वताला सावरला आणि घराकडे वेगाने सुटलो... ऑफिस पासून घर किती लांब आहे हे पहिल्यांदा जाणवत होता... रस्त्यावरचा सिग्नल पाहत नव्हतो कि आजूबाजूची मानसं...विचारांनी गच्च भरलेला डोकं आणि डोळ्यासमोर फक्त बाबांचा चेहरा... !!! वाटेत पुन्हा एकदा फोने वाजला... कशीबशी गाडी बाजूला घेत पुन्हा फोन कानाला लावला... ''बाबांचा पाय मोडला आहे आणि हॉस्पिटल मध्ये आता आम्ही नेलेले आहे बधुदा operation करावे लागेल.. तू लवकर ये... '' पुन्हा फोन शांत झाला... भेसूर या शब्दाचा अर्थ त्या शांतेत गवसला.. पुन्हा गाडीला किक मारली आणि त्याच वेगाने गाडी पळवायला सुरुवात...!!! आजवर नुसतं नाव वाचलेल्या सुयोग हॉस्पिटल मध्ये गेलो... पाहतो तर बाबांचा पाय fracture मध्ये गुंडाळलेला... वेदना प्रचंड होत असाव्यात पण बाबा चेहऱ्यावर काहीही दिसू देत नव्हते... मी काही क्षण फक्त पायाकडे पाहत राहिलो.. माझ्या मनातील गोंधळ त्यांच्या मनापर्यंत पोहोचला असावा.. तत्काळ हसत बाबा म्हणाले.. आरे काहीही झालं नाहीये मला... पायाच्या fracture कडे बोट दाखवत ते म्हणाले, ''याला केवळ पायाभरणी म्हणतात...'' त्याक्षणी पाय जोराने ठणकत असतानाहि त्यांच्या जागृत असलेल्या विनोदबुद्धीला दाद द्यावी... कि नक्की काय करावं हे मला सुचेना.. मी कसनुसं हसलो... एवढा वेळ रोखलेला आईचा बंध मी आल्यावर मात्र फुटला... आईला रडताना पाहून बाबांनी माझ्याकडे हळूच एकदा पहिला.. मला आता जणू त्यांच्या मनातले समजले होते... मी आईला धीर दिला आग काही काळजी करू नको.. मी आलोय ना...
नक्की काय घडलंय हेच मला अजून समाजाला नव्हतं... आईनेच मला घडलेला सगळा प्रकार डोळे पुसत सांगितला... जवळच्याच एका नातेवाईकाला त्याच हॉस्पिटल मधून पाहून आई बाबा बाहेर पडले होते... लगेच घरी जाण्याऐवजी थोडा वेळ गप्पा मारू म्हणून तिथल्या एका कट्ट्यावर बसले आणि नंतर रस्ता क्रॉस करून पुढे जाणार तोच एका दुचाकीवरून भरधाव आलील्या मुलीने बाबांना जोरात धडक दिली बाबा एका बाजूला जाऊन पडले आई देखील त्या धक्क्याने पडली,,, आईला पडलेले पाहून तिला उचलायला बाबा उठायचं प्रयत्न करू लागले पण त्यांना उठताच येईना... पाय चांगलाच दुखायला लागला आणि सुजायालाही... काहीजण मदतीसाठी धावले खरे पण तितक्याच वेगाने पान्गलेही... अखेर ओळखीच्याच एकाने त्यांना हॉस्पिटल मध्ये नेले..''... आई बांध फुटल्यासारखी सांगत होती...''आम्हाला काही क्षण कळलेच नाही काय होतंय ते... काळ येणा म्हणतात ना... तेच असावं बहुदा...''
डॉक्टर आले ते हातात एक्स-रे घेऊनच... त्यांनी पायाचा दोन्ही बाजूचा एक्स-रे दाखवत सांगितले कि पायाचे हाड एका ठिकाणी सरकले आहे आणि एका ठिकाणी तुटले आहे... operation करावेच लागेल.. दुसरा पर्याय नाही.. पाय टेकवून चालण्यासाठी त्यांना किमान ६ महिने तरी लागतील.. मी आणि आईने एकमेकांच्या डोळ्यात फक्त पहिले.. आता परीस्थीला सामोरे जाण्याशिवाय पर्याय नव्हता... डॉक्टर म्हणाले तुम्ही निर्णय कळवा.. ok असेल तर लगेच करूयात operation .
अजून एखाद्या तज्ज्ञ माणसाचा सल्ला घ्यावा म्हणून काही मित्रांना फोन केले.. काहींनी खूप मदत केली काहींनी अलगद अंग काढून घेतले.. काहींनी चटकन मदतीचा, पैशांचा हातही पुढे केला... काहींनी insurance किती आवश्यक या विषयावर तासही घेतले... ३ तज्ज्ञ डॉक्टरांशी बोललो आणि त्यांचा निर्वाळा एका क्षणात एकच होता.. opration शिवाय पर्याय नाही...
संचेती हॉस्पिटल मध्ये देखील एका डॉक्टर ना भेटायला गेलो... opd मध्ये हात आणि पाय मोडलेले असंख्य जण होते.. अनेकांची परिस्थिती तर खूपच भयानक होती...त्यात अगदी दीड वर्ष्याच्या चिमुकल्या मुलांपासून ते अगदी सत्तरीच्या आजोबापर्यंत.. प्रत्येकाचे काही ना काही मोडलेले.. एक दुर्लक्ष झालेला क्षण नेमका डाव साधून गेलेला दिसत होता.. वेदना प्रत्येकालाच होत असणार तरीही त्या हॉस्पिटल मध्ये चैतन्य होते.. बाबा सहन करतील हा विश्वास मला तिथल्या वातावरणाने दिला..
डॉक्टरना आम्ही कळवले कि operation करूयात.. त्यांनी तयारी सुरु केली मी बाबांना पूर्वकल्पना असावी म्हणून त्यांच्या बाजूला बसून सांगितले. त्यावर मला वाटले, कि आमच्या कुणाच्याही दुखण्याला घाबरणारे... त्याबाबतीत नको इतके हळवे असणारे बाबा थोडे तरी अस्वस्थ होतील. पण त्यांनी पुन्हा उलट मलाच धीर दिला..
opration पूर्ण होईपर्यंत आई खूप अस्वस्थ राहणार हे ओळखून मी माझ्या सतत हसतमुख असलेल्या मित्राला बोलावले.. त्याने वातावरणातील ताण खरच सैल केला खरं पण एक तास उलटला तरी operation संपेना तेव्हा सगळ्यांनाच थोडा ताण आला... दीड तासानंतर बाबाना बाहेर आणलं तेव्हा ते अगदी फ्रेश होते... दुख अगर वेदना यांचा लवलेशही कुठे दिसत नव्हता आणि तो दिसतोय का हे शोधायची आमची धडपड सुरु होती... पण बाबांच्या मनाचा थांग सापडणं इतका सोपं नाही हे एव्हाना आम्हाला कळायला हवा होता... रूम मध्ये आणताच त्यांना सलाईन लावण्यात आले... बाबा लगेच म्हणाले... ''आता यांचे ठिबक सिंचन सुरु झाले..'' सगळे हसले आणि वातावरणही एका क्षणात बाबांनी हलके केले...
बाबांना मी जेव्हापासून पाहतोय तेव्हापासून नुसतं बसलेला कधीच पाहिलं नाही.. कार्यमग्न हा शब्द जिवंत जगताना मी पाहिलेला आहे.. पहाटे ३ वाजल्या पासून सुरु होणार त्यांचा दिवस आता बदलनार.. त्यावर खूप मर्यादा येणार.. आणि एक पाय न टेकवता इतके महिने राहायचे म्हणजे बाबांची किती चिडचिड होईल याची आम्हाला कल्पनाच करवत नव्हती... पण आमच्या कल्पना आणि बाबांनी स्वीकारलेल वास्तव याचा ताळमेळ बसूच द्यायचा नाही असं बाबांनी ठरवलं असावं... बाबा घरी परत आले त्या दिवसापासून कसलीही कुरकुर नाही.. वेदनेने चिडचिड नाही.. आपण काळजीने पाहायला जावा तर तेच म्हणतील... काही नाही रे... होत आला बरा आता...
मला कधीतरी पायाला लागलेला तेव्हा अस्वस्थपणे येरझार्या घालणारे बाबा... माझ्या आजारपणात रात्र रात्र जागून माझ्या डोक्यावर गरम पाण्याच्या घड्या ठेवणारे बाबा... खेळून खेळून दमल्यावर पायाला तेल लाऊन चोळून देणारे बाबा... काम करून दमलेल्या आईच्या पाठीवर हाथ फिरवून देणारे बाबा... पहाटे लेखनात गढून गेलेले बाबा.. सकाळी चूल पेटवण्यात रमून गेलेले बाबा... wwf च्या कुस्त्या पाहण्यात रंगून गेलेले बाबा... अशी कितीतरी त्यांची रुप माझ्या डोळ्यासमोर पण आता walker घेऊन लंगडत चालणारे बाबा काही पाहवत नाही. वनातला सिंह एका बाजूला गुपचूप बसलेला पाहवत नाही ना तसंच हे... पण प्रत्येक बदलाशी आणि येणाऱ्या परिस्थितीशी कसा जुळवून घायचं हे बाबांनी त्यांच्या जगण्यातून शिकवलं.. ६ महिनेच काय ते ३ महिन्यात पुन्हा चालू फिरू लागतील हा विश्वासही त्यांनीच आम्हाला दिला... दुखाचा फार बाऊ न करता त्याला सामोरे कसे जायचे हे देखील त्यांनीच आम्हाला शिकवले.. परिस्थिती बदलली म्हणून साधनेत खंड न पडू देता... वाचन लेखन सतत कसे सुरु ठेवायचे हे देखील याच काळात आम्ही शिकलो... मधुमेह आणि रक्तदाब यासारखे दोन शत्रू सतत सोबत असताना देखील.. त्यावर मात करण्याऐवजि कसे पुढे जात येते हेदेखिल् शिकवले ... अशा कितीतरी गोष्टी.. नियमित बँकेत जाणे, पोस्टात जाऊन लगेच पत्र टाकणे, वेळेत कुरिअर करणे इथपासून ते चूल पेटवणे.. नराला पाडणे अशा बाबांच्या अनेक जबाबदार्या मी खांद्यावर घेतल्या खर्या पण असे बाबा होणं मला काही जमेल असं वाटत नाही... बाबांच्या राशीमधील सिंह त्यांच्या रक्ताठी पुरेपूर भिनलेला असावा.... बाबांना पुन्हा चालताना पाहण्यासाठी डोळे मात्र आसुसलेत हे बाकी खरं... डोळ्याभोवती अश्रूंचा पडदा वाढायला लागला कि थांबावं....

--
always think positive....!

क्रिकेट!!!

aaushyatlya kahi aathvani ya aaplyashi agadi ghatta jodlelya astat... tasach mazya balpanashi jodla gelela cricket... jevhapasun ball bat ne chagla marata yeu lagla tevhach sachin nantar kon ha prashna mazyasathi tari smapla hota... (itarana far kadhi he vatla nahi ha bhag vegla...)
pan pariksha jasjashi javal yeil tas tasa mala vatun jayacha.. ya abhayasamule apan eka navya sachin la nakki muknar aani tasach zala bagha... sachin chya aaine dhapate ghalun sachin la kar abhyas mhatla asata tar bichara basala asata ka to... pan aamchi aai agadi dhapate ghalat nasali tari tichi ek najar padali tari samajun jayacha ki aata cricket pure...
cricket chi bat mazya hatat kadhi aali aathvat nai aani tashich kiti alagat sutali tehi aathavat nahi...
4 ka 5 varshacha astana sachin style bat hatat dharun hpto kadhlyacha matra aathavata aahe... to photo aamchya diwali ankavarahi anek varshe yet hota...
cricket ha khel aaplya kade aata itka rujala aahe na ki tyaitka dusara khel asu shakato ase vatnarch nahi... mala tar ya khelane zapatun takale hote.. mi cricket ya khelat jitka gham galala aahe titka itar kashasathich nasel.. diwas diwas tahanbhuk visarun agadi chakkar yeiparyant aani khande n mandya bharun yeiparyant mi khelaloy ha khel..
cricket diwasbhar khelana aani diwasbhar match pahana yacha mala kantalach navhta... aani maze sare pen madhale mitra yach panthatale... tyamule sakali 5 vajata dole cholat aamhi cricket sathi uthayacho pan tech abhayasasathi uthne aamhala ekala pan jamale nahi...
pen madhle aamchya shalevarche te ground... parava gelelo na tevha tithe mandi ghalun basalo hoto.. angavarchya branded kapdyanchi parava na karata.. hatat mati gheun ugich khelalo char don kshan.. chan vatla.. shejarich 3-4 mula malalele shaleche dress ghalun cricket khelnyat ramali hoti... arhtat stump navhatech tevha 3 dagada lavali hoto.. aamhi pan hech karayacho.. karan stump gheun khelnyache lad pen madhe kuni puravana shakya navhta... far far shrimanti mhanaje zadachya eksarkhya fandya todun kele stump.. actualy shalechi match khelayala jevha groud var utarlo tevha pahilyanda chakchakit stump pahile.. bolling kartana kadhi ekda te udvin asa zala hota... shalechya match madhe mi ghetaleli pahili wicket mi aaj paryant visaru shakalo naiye.. agadi aatrachi kupi ughadavi na titki hi aathavan taji aani sugandhit aahe...
(to be continued...)

अरे हां कसला पुरुषार्थ

माझी शाळा...!!!

अडगळीच्या खोलीमधलं
दप्तर आजही जेव्हा दिसतं|
मन पुन्हा तरूण होऊन
बाकांवरती जाऊन बसतं ||
प्रार्थनेचा शब्द अन शब्द
माझ्या कानामध्ये घुमतो|
गोल करून डबा खायला
मग आठवणींचा मेळा जमतो||
या सगळ्यात लाल खुणांनी
गच्च भरलेली माझी वही|
अपूर्णचा शेरा आणि
बाई तुमची शिल्लक सही||
रोजच्या अगदी त्याच चुका
आणि हातांवरले व्रण|
वहीत घट्ट मिटून घेतलेत
आयुष्यातले कोवळे क्षण||
पण या सगळ्या शिदोरीवरंच
बाई आता रोज जगतो|
चुकलोच कधी तर तुमच्यासारखं
स्वतःलाच रागवून बघतो||
इवल्याश्या या रोपट्याची
तुम्ही इतकी वाढ केली आहे|
हमखास हातचा चुकण्याची सुद्धा
सवय आता गेली आहे||
चांगलं अक्षर आल्याशिवाय
माझा हात लिहू देत नाही|
एका ओळीत सातवा शब्द
आता ठरवून सुद्धा येत नाही||
दोन बोटं संस्कारांचा
समास तेवढा सोडतो आहे|
फळ्यावरच्या सुविचारासारखी
रोज माणसं जोडतो आहे||
योग्य तिथे रेघ मारून
प्रत्येक मर्यादा ठरवलेली|
हळव्या क्षणांची काही पानं
ठळक अक्षरात गिरवलेली||
तारखेसह पूर्ण आहे वही|
फक्त एकदा पाहून जा|
दहा पैकी दहा मार्क
आणि सही तेवढी देऊन जा||

(kavita mi keleli nahi...)

eka lagna nimitta me penla gelo hoto... bhavya mandav.. aakarshak sajavat.. rajeshahi that... pahunyanchi sarbarai... zagmagit kapade... ya saryachi relchel lagnat hoti... pan rahun rahun maza laksha mandvapalikade jaat hota... mazya shalechi building mala tithun disat hoti..kahi vel lagnat rengalalo aani mag aapsukach maazi paule valali mazya shalekade...
shaala aata khup badalali hoti... navya imartinchi bhar padali hoti.. aata tithlya vargat muli basalelya disat hotya.. mi maza varga shodhala.. baka aata badalali hoti..
mi tithe jaun basalo.. punha falyakade pahila tevha mazya tya shalechya diwasta me paratalo hoto.
dangamusti aani dhamal... dusara shabd nahi... mi aani maza dost atul. aamhi ekach bakavar kopryat basayacho... fuli marnyachya khelapasun te vatel te khel rangayache. kadhi madhi pakadlehi jayacho.. marhi khayacho.. pan kharach soneri diwas hote te sare...
samorun mala dhikavnarya bhave bai aalya... plkhicha chehara vatatoy mhanun tya mazyakade pahat rahilya.. mi vakun tyana namaskar kela.. mhatla bai mi parag.. tumcha vidyarthi... athvala asava tyana.. tyancha hath pathivarun firla aani khup bara vatla.. mi baina mhatla.. shala zakpak zali ho aapli... tya haslya mhnalya ho aata mi sudha vice principal zale.. mala mhanalya fir thoda shalet.. paha juna kahi hati sapdtay ka.. jatana chaha pyayala ye... mi pudhe jau laglo tasa lahanpanicha nusta dangamusti karat firnara to parag aathau lagla.. chaukat ranganara criket.. dam lagun potat dukheparyant te nusta dhavat sutna.. maidanavar rangnara kho kho aani kabaddi. shalechi vajnari ghanta aani vargat basnyapurvi panyachya takivar pani pyayala honari zumbad... chehare badalale hote.. building badalali hori pan balpan tech hota... agadi mazyasarkhach...
te diwas parat yavet mhanun asa sutalela kadhi hati parat yeta???
missing my school days...!!

गिला मन शायद बिस्तर के पास पड़ा है... वो भिजवा दो..

khup diwasani blog lihayala basalo... chaan vatatay... kahi vela samvadachi daare aapanch khuli karto aani aapnch bandhi karun takato... karan mhanal tar tasa kahich nasta...itkya diwasat blog ka lihila nahi yala jasa kahi karan navhta tasa aaj ka lihayala basalo yachehi kahi karan nahi..
aapla maan hi kharach faar gamatishir goshta aahe... awakhal, allad asa vatnar man kadhi kadhi khup aswastha karun jata... kahich karavasa vatat nahi.. rojchya kamatil anek goshti aapan yantrikpane karat rahatohi.. pan man tithe ramat nahi.. saglyacha kantala yeto mhanun baher padto.. tar garditlya ektepanachi janiv jast chalayala lagate. mag punha kuthe java he suchat nahi.. samorcha rastahi thamblyasarkha hoto...
sukhache kshan aani dukhachi janiv yatil antar kahi vela itke najuk banun jate.. ki hasta hasta dolyanchya kada loaun jatat aani he pani anandache ki dukhache yacha nitsa arthahi manala lagat nahi... pilavatun taknara kahitari manat ghadat asata pan te kay yacha thangpatta te nathal man kahikelya lagu det nahi.
kal mi punha ijajat hi movie pahili... (kadachit 40 vya vela) manachya awasthecha itka utkat vedh mala tya cinema madhe javanato.. bhavato.. nasir sarkha abhineta.. rekha sarkhi pragalbha abhinetri.. guljar che direction aani R. D. burman che sangeet...!!! just amazing...
manachi honari ghalmel... ekmekanvishai vatnari odh.. kshnat sukhachi rimzim tar achank padnara dukhacha kavadsa... shabdanahi sangna jamu naye itkya utkatatene sanganare dole.. thet hrudayala hath ghalanare guljarche shabda... aani prasangachi, geetanchi parinamkarkata kaik patine vadhavnare sangeet...!! hasat khelat anadacha kshan vechla jaat asatana ek phone chi ring tyavar pani kase ghalalte he itkya parinamkarakapane dakhvale aahe ki tyala tod nahi...
atayant samvedanshil manane banavalale ha cinema pahayala man dekhil titkech samvednshil have...
ya kshanaparyant maza maan tya ijajat madhun kahi baher padayala tayar nahi....

bicycle, shoes n gadhav....!

blog che naav vachun thoda gondhalat padayala hotay na.. actually.. ya 3 goshtini mala gele kahi diwas aswastha karun sodlay... ankhin gondhalat..? mi pahilele ya vishyavarche kahi chitrapat pahile aani khup vicharat padalo aani tya nirmitila salam hi kela... pahila chitrapat mhanaje bicycle thieves... he italian movie pahili...vittorio de sica yane direction keleli.. 1948 madhe tayar keleli hi film... 1950 madhe acedamy honorary award prapt karnari ek afalatun movie.. mahan director satyajit re yana yach picture ne inspiration dile.. aani tyanantar tyani 'pather panchali' ya jagala thakka karun sodnarya chitrapatachi nirmiti keli.. bimal roy ya guni director la hi yach picture ne bhural ghatali aani tyatun 'do bigha jamin' ha darjedar asa chitrapat tayar zala...
chitrapatat kendrasthani aahe ti cycle.. akkha chitrapat tyabhovati firato... tya kalatil italitil sarvasamanyache jivan, jagnyachi bhrant, daridrya tyatun jaganyat yenari agatikta.. he saara saara kahi ya chitrapata madhe aaplyaya pahayla milata.. cycle ya eka vishayabhovati sara picture firato.. ek garib manasachi cycle chorila gelyanantar ticha shodh aani tya kalat yenare anubhav.. manasatil nitimattela aawhan denari paristhiti.. paristhiti pudhe sharan janyachi yenari agatikta he saare pahtana aapan rangun jato..
dusara asach chitrapat mhanaje 'chilren of heaven'. Iran cha satyajit ray mhanata yeil asa director maajd majidi ta director ne tayar kelela chitrapat. tyamadhe kedrasthani aahe te shoes.. bhau n bahinichi ek hruday sparshi katha.. bahiniche haravalele shoes parat milaun denyasathi chalaleli kovali dhadpad.. tyanche te kovle balpan... pratyek frame samvednshil.. aani utkat.. kahi prasang tar dolyat pani aananare...
tisara chitrapat aahe chakka gadhava var.. santosh sivan ya director ne kadhlela 'tahan' chitrapat. ashach veglya vatene janara.. gelele gadhav parat milavnyasathi lahan mulachi chalaleli dhadpad atyant samvedshil padhtine tipali aahe..
khara tar ya aani asha vishayavar chitrapat hou shakel ka? ase pratibha sampanna director asatil tar nakkich.. sadhe sadhe vatnare vishay atyant uttam padhatine hatalnare he saare director mhanunch gr8 aahet... manapasun salam ya kalakrutina!!

haravalela kovla uun!

aaj baal din..! arthat baal dinache mhatwa sangnyasathi he lekhan ajibat nahi..
pan sakal pasun mi kahi shodhatoy te sapadat nahi... te shodhnyasathi ha blog!...
sakal pasun aathavatey maza chaali madhe asalela ghar.. chotsa.. kaularu..!
pawasat galnara... nehmi manasani gajbajalela.. aai chya astitvane bharlela..
mi tyahch don kholyantun mazi chotishi cycle firavatoy.. maza vishwa tya kshani tyapeksha motha nahiye.. itkyat baherun mitracha aawaj yeto.. mi cycle bajula dhalkalun gharabaher palato.. aai mala thambvnyasathi aawaj detey... pan mi n maza mitra rastyatun susat dhavatoy... kanat fakt varyacha aawaj...
cricket, shala, godhal, maja, sahali, mitra... sagla must. boss kya duniya thi..
na jagachi fikir.. na udyacha tention...!! khara khura jagana..!
barach kahi mage sutat chalalay.. aata aathvaninchya chalanit khup kahi sutlay.. ardhavat aahe.. kahi kahi sandrabh hin aahe..

match box chi cover gola karat kachryamdhe tasan tas ramna..
tahan bhuk visarun tasan tas palat rahna.
cricket hech fakt aandacha jag asana..
ratra ratra mitrasobat gappa marat basana..
damlya payani gharat yena..
aai chya hatani garam garam varan bhat khaun ghena..
babana goshta sangayla laun aaichya ubdar kushit zopun jana...!!!
oh god I miss my life...
aaj mhanal tar anandachya paribhasha badlalya aahet..
kiva yalach anand manat jagayacha he aata umagla aahe..
sara kahi aalbel asunhi kahi haravalyachi dukhari janiv aahe...
kordepanane jagtana vatata punha ekda mayechi ub havi aahe..

mi roj shodhatoy te mazach haravalela balpan..
balapaniche sare dhage virat kuthe gele kalat nahi..
kanat vara bharun ugich dhavat sutavasa vatat nahi...
halli cartoon film pahat basna ha balishpana vatato..
aai chya kushit shirayacha tar mi aata motha asto..

Tarihi me maanus ...!!

maanus chakava... maanus fasava..
maanus nishthur... maanus nirdayi..
maanus kapati... maanus pashu...
maanus vyabhichari.. maanus atyachaari...
maanus swarthi... maanus lobhi...
maanus sanshayi.. maanus ghataki...
maanus ragit... maanus khunshi..
tarihi... maanusach...!
.................
maanus mayalu.. maanus dayalu...
maanus premal... maanus awakhal...
maanus nishpaap.. maanus jivalag
maanus aakash... maanus prakash..
maanus dongar.. maanus saagar...
maanus nirzar... maanus nirmal...
tarihi... maanusach...!
..........................
nakki maanus kasa... tumhi pahal tasa...
kadhi asto vaghasarkha kadhi ekdam sasa...
maanus kadhi kasa vagel yacha kahi nem nahi
kadhi manapasun hasel kadhi olavyacha themb nahi...
tarihi... maanusch...!

Te sur gele... aata khup dur...

kahivelela gonjarnari niyati kahi kahi vela bhesur ashi cheshta karun jaate.. aapan tya paristhit fakt agatik asto... tyamage nakki kay hetu asto he umagat nahi.. pan dolyanchya kada matra olavun jatat. pan muk houn pahnyapalikade aaplya hatat kahich rahat nahi.. paravacha prasang agadi asach... !!
babana harmonium vajavnyachi khup awad.. lahanpani te khup sundar peti vajvayache. gala god hota tyamule bhajanhi swata mhanayche. tithpasun suranshi nata julalela.. ti vin pudhe pudhe ajun ghatta hot geli. sangit, sahitya yavar babancha aayushyabhar manapasun prem.. gharat pustkanchya jodila mhanunch ek peti aanleli. jevha kevha vel milel tevha baba vajvayache. aamhi lahan hoto shejari basun babanchi zarzar firnari bota pahayacho.. thakka vhayacho.. na kalanarya tya suravar bhalayacho.. soneri pankhachya balapani te sare khup gamatishir vatayache.. pudhe babanche vyap vadhat gele. aamhi mothe hot gelo tase tya peti madhe apruphi sample. peti nakalatpane adagalit geli.. pudhe malyavar.. kahi varshani mala ti adchanichi vaatu lagali.. pan babani ti taku athava viku dili nahi.. gele anek varsha ti peti punha durusta karun gheu asa baba mhanat hote.. mi sudha tond dekhla ho mhanat hoto.. pudhe malahi babancha te peti prem aani suranchi odh janau lagali. vatala.. kiman itka tari mi karu shakato na.. mi navin peti chi kimmat kadhi.. juni peti durusta karnare shodhle. aani akher ti durustila dili.. ek aathavada bharane peti durusta houn yenar hoti.. ekhadya lahan mulane khelnyachi jya aaturtene vaat pahavi tya aaturtene baba petichi vaat pahat hoti. sandhyakali peti aali.. gharat akasharshaha maifil jamali.. punha babanchi bote peti varun firali.. baba vajavatana matra kahise aswastha vatale.. pan ti aswasthata kunaparyant pochlich nasavi... tyaveli malahi tya magacha karan samajala navhata..
kaal suti hoti.. ghari basalya baslya mi peti vajvayala ghetali.. aadwe tidwe hath marun zale... nantar "harmonium shika" ya pustkatil utaare vachun aaroh, awaroh vajavnehi zale.. baba lambun sare pahat hote.. firnari bote chukali ki lagech sangat hote. me babana mhatla tumhi vajva na.. tyavar baba je mhanale tyane mi kahi kal sunna zalo..
baba mhanale..mazi awastha vichitra zaliye re. mi utsuktene peti vajavayala basto khara.. pan halli kanani aikuch yet nahi.. tyamule mi vajavat asalele sur mazyach kani padat nasalyane sagalach gondhal udtoy.. ya kanacha aata kahitari pahayala hava.......
mala sarya goshti umagalya... peti vajavtana pahilyach diwashi babanchya cheharyavar aaleli ti aswasthtechi chata kashasathi hoti he dekhil janavale.. babanchi echa aadhich mi purna keli asati tar asa manat yeun kahisa aparadhipan vatla aani taypeksha raag aala to tya niyaticha..
kiti tari vel shantatet gela. mala punha tyana peti vajava mhanayche dhadas hoina.. peti gundalun thevali.. aani ya sarya peti prakarnacha vichar karu lagalo.. kiti vichitra aani bhesur asa khel hota ha.. aani kashasathi???
babana ya aathavdyat mandke hearing madhe nelach pahije.. sur punha sapdayala hava...!!

swapnaparag... maza ghar!!

maza ghar... ya don shabdatach kiti arth dadala aahe he vegla sanagyala nakoch... shaharachya eka kopryat.. unchsha patharavar n eka sundar valanavar aahe maza ghar... gharacha naav "SWAPNAPARAG"... chan aahe na..! navapasun babani tyat kalpakata japali aahe.. SWAPNAGANDHA mazi bahin aani mi PARAG... mhanun aamche milun "SWAPNAPARAG"...!!
chotsa pan hakkacha.. jithe mi mukta asto.. surakshit asto.. sharmacha thkwa aala ki man jithe dhaav gheta asa ghar.. ghamejalelya sharirala sukhad garava deta aani punha ubhari deta te maza ghar... kiti sangava...??
mala ajun aathavat aahet te kashan jevha he ghar mi sampurna rangavala hota.. mi aani maza ek mitra aamhi dogha agadi rangari asalyachya thataat roj sakali 9 la kamala lagayacho... rang misalaycha, dhavlaycha aani brush ne tya bhintivar lavayacha.. ti vastu sudha samvedna aslyapramane tya rangana daad det nhaun nighat hoti.. rangat rangun jaat hoti... bhinticha kopra n kopra shodhun aamhi tila manajogtya rangat ranagavale hote.. ghar rangavana sopa kaam nahi aani nivara denari hi vaastu rangavatana janavale ki khup mothi aahe.. pan diwasbhar unhaat rabun galanarya tya ghamat ek niralach anand hota.. mi swata ghar rangavatoy ya anadat sampurna gharhi nhaun nighat hota...
ya gharaat kadachit khup paisa adka nasel... pan samrudhata nakkich aahe. kontyach paishat mojata na yenari... ghartil pratyek kopryat sahityacha sugandh aahe.. vidwattecha prakaash aahe.. aandache gulabpani ekmekavar shimpadnare sarejan aahet. kathin prasangi ekmekanchya pudhe ubhe rahun savarnare haath aahet.. mhanunch... mi he swata anubhavalay.. ki shrimantine, padaane kitihi motha asanari vyakti gharat aali tarihi jatana ticha to garva kadhich rahat nahi. to namra hoto. pratibhe pudhe to namato.. ha dekhil tya vastucha gun mhanava ka?
ya gharacha saglyat motha vaishishtya mala vatata te mhanje ya gharala jaati bhedachya bhinti nahit.. dharmikatechi zapda nahit.. kunalahi kami lekhnyachi vrutti nahi... manus mhanunch pratyekakade pahile jate... aani tyachya gunavar prem kele jate...!!
mhanunch gharashi jodlele anek dnyat-adnyat ase ghatak aahet... kiti muke jivahi.. aai roj sakali eka dishmadhe tandalache daane takate aani daarasamor thevate.. te khanyasathi khup chimnya yetat.. shaharikarnachya durat haravalelya chimnya pahaychya asatil tar mazya daarat tya nakki disatil.. dupari ek vajata hakkane kaav kaav karit poli magayala yenara kavala dekhil aahe.. tyachi vel kadhi chukat nahi aani aaichi dekhil.. magchya angnaat agadi sakali aaple rajbinde roop gheun yenara ek bhardwaj aahe.. tyacha dimakh mahanje fakt pahat rahava asa... gharajavalch don mungus rahtat. agadi survatipasun aahet te.. kadachit ya vastuchya rakhsanasathi tyanchi nemnuk keleli asavi.. kadhi choti choti fulpakhra gharamadhe yetat.. manasokta bagadtat... rang sodun nighun jatat.. niyamitpane maase khayala yenari ek manjar pan aahe.. babanchi ti ladki.. dusrya bokyane yeun tyavar taav maru naye mhanun ti yeiparyant baba tiche jevan rakhunahi thevatil... gharat purvi ek moti navacha kutra hota.. to tar babancha jiv ki praan.. pan pudhe tyachya payala dukhapat zali aani tyala sodava lagala.. pan tevha aakhya ghrachya dolyat pani aala hota..
gharasamor aani mage naralachi chan zade aahet.. premache pratik asanara gulab aahe.. tapori fulnari jasawand aahe.. hsejari fulunhi mazya gharaat sada ghalanara prajakta aahe... halwya samvedna japanari lajalu dekhil aahe.. tihe ek tulshivrundavan matra aanayachay...!
gharat aamhi gamatine mhanato ki chor jar shirla tar tayala paisa nahi pan fakta puskatach sapadtil... ghartale sagale kopre, kapata aani diwan he babanchya pustakani aani sandrabhani bharalele aahet.. konta kagad nemka kuthe asto he fakta babanach thauk asto.. n to nemkepanane shodhatana kuthe gadbad hot nahi (fakt aai ne kahi halva halav keli nasali mhanje zala..)... tyachyach pawalavar paul takun mi aata mazi liabrary samrudha kartoy.. tyat aata ved lagalay te chitrapatncha.. tyachahi dhig vadhat chalaly...
sakali uthato tevha aaine chan prabhat gite lavleli astat.. baba aai la kontasa lekh vachun dakhavat astat.. gharbhar newspaper vikhurlele astat.. babana milalele puraskar tyanchya kartrutwachi saksha det astat aani mazyavaril jababdarichihi...!
mazya gharat saraswati aahe.. ti baba aani mazya lekhanit aahe aani aaichya jibhevar...! mhanunch ghar samrudha aahe sarvarthane... manane saare dilkhulas aahet.. aad padada kuthech nahi.. sagala kasa lakkha... kotepana nahi.. chupepana nahi.. mhanunch gharat prakash bharpur aahe.. aata tar tya gharat ek god niragas jiv janmala aalay... tyachyat sara ghar haravalay... babani nukatich peti aanlye.. suranmadhe maza ghar nhaaun nightay... jivnacha sur sapadlyacha aanand ithech aahe.. ya mazya gharaat...!

swapna jaganare dole..

kuthlyashya eka karyakramat "ti" pahilayanda mala bhetali...
pahila laksh vedhla te tichya swapnalu dolyani.. agadi love at first sight vagiare nahi.. pan pahata kshani awadavi ashich ti...
bolayala lagali tar vayapeksha mottha mottha bolnari.. mhatla tar chan allad.. awakhal hasnari... galavarchya god khlyamdhe haraun jayala lavnari.. n swapnalu asha dolyantun khup kahi sangu pahnari... ashi ti...!!
ti pahili bhet tashi nustich hi bye wali... punha ekda kadhitari bhetalo... kahitari bolalo.. nighatana chan vatat hota.. tila sodun javasa vatat navhta.. pudhe halu halu maitriche bandh ghatta hot gele.. kahi bhetit tine tiche aaushyatil anek prasang mazyasamor mokale kele. agadi muktapane... te sangtana sarlya kshanacha pashchatap navhata ki raaghi.. je kshan hote te ti manapasun jagali hoti.. kahi prasang tar itke vyaktigat hote ki te mala share karavet itka mi close hi navhto tarihi tine mala sangitale.. ka sangate aahes asa vicharavasa malahi vatat navhata... tine bolat rahava asa vatat hota..
tichyavishai anekakadun anek mate mi aikat hoto. changali aani vait donhi.. pan mala swatala kalat navhata ki nakki ti kashi aahe .. tichyavishai anamik odh matra hoti.. n khecun ghenyachi jabardast shakti tichyat hoti... pan asa ahitari hota je mala satat tichyashi bolayala pravrutta karat hota.
ashich ek diwas bhetayala aali. kuthetari haravlyasarkhi bolat hoti.. ticha te haravalepanhi sukhavnara hota.. amhi tyadiwashi khup bolalo.. agadi chan vatla hota nantar tila.. khup mojke pan gapppanche kahi soneri kshanch milale aahet aamhala..
aaushyatil anek chaglya vait anubhavanantar tolun mapun jagayla shikalela me... aani jivnacha pratyek nava anubhav unmuktpanane ghenari ti... khara tar don toka.. pan mhanunch mala ticha kahi vela heva vatato...!!
agadi daaru pina aso kiva mag ekhade sundar prayogik natak... kiva ganesh miravanukit dhol tasha vajavne aso.. ekhada sunder picture aso kiva mag sunder picnic spot ticha utsah sagalikade sarkhach... navinyachi tich odh... bharbharun jagnyaci tich urmi... kharach ti ashich rahavi... khalaalti... zaryasarki...
khup asamanya asa mahnava tar tichyat kahich nahi. pan agadi saravasamanya mhanava asa tar ajibat nahi. aani nakki kay aahe te kahi kelya sapadat nahi. mala khupvichar kartana janavala ticha khara jagana aahe te tichya dolyat... khup sundar, niragas, aani swapnalu.... tithech asavi tichi manapasun jagnyachi urmi...!!

prakash ujalat rahu dya......

niwadnukicha dhurala khali basato na basato to diwali aali aani manavarche sare malabh dur zale... kintu parantu manatun sarale.. kalokh daatun yetoy asa vatat astana prakashacha kiran aat yava aani khup kahi gavasun gelyasarkha vatava asa kahisa... punha ekda jagnyachi umed denara... prasanna manane diwalicha swagat zala... darasamor chan rangoli hoti... sampurna ghar ujalnare diwe lavale hote... pantyani gharacha kopra n kopra prakashit zala hota... janu dukh, dainya, udasinata, nairashya, chinta... ya sagalyana kuthech thaara navhata... prakashachi mukta udhalan hot hoti... diwali shubhecha denarya msg ni mobile khankhanat hota... n achanak... ek msg aala.. to shubhecha denara navhta...! shubhecha asatil asha apekshene vachayala gelo khara... pan tyat lihila hota... "parag, mala aatmhatya karavishi vatatey re..." angavarun sarsarun kaaata aala... mi gamatine to sub talayacha praytna kela khara... pan punha mesg aala... "I am serious" ek kshan mala suchena kay karava... mesg tari kay type karava aata... maza laksha lagena kashatach.. khup aswatha zalo... diwalichya anadachya pahilyach diwashi ekhadyala he aaushya sampaun takavasa vatava...?? kiti vichitra he?... mi jevha jivnatila prtyek kshan aanandacha aahe asha drishtikonatun pahat asatana... tyach veli eka gharat.. jivan samapavnyacha bhyanakar vichar suru hota... kaharach kiti vichtra hota he saara..?
mulat nehami hasat khelat asnarya ekhadya vyaktila aapla aaushya sampvavasa ka vatava.. parishticha samana na karta yena, manasarkhya goshti n hona, niyaticha khel amanya hona, agatikta yena... nakki kay... n tya vyaktichy manacha thav milava tari kasa... n ka asa karavasa vatata he vicharava tari konya shabdat..?? sarach awaghad... smamaja karan samajla tari manachya tya kholiparyant baherun pohochna niwwal ashkya...!!... pan tarihi mi swastha tar basu shakanar navhto.. mazi dhadpad suru hoti ti he sangnyasathi ki he jagna khup sundar aahe... pan mazach mala me agadi kevilvana vatav hoto... ka kon jane.. maze sagale bolne pohchat hote pan bhidat navhate.. n mala he pratyek khsani kalat hote... khsna khshnala mazi aswasthta vadhat hoti... maza ek mesg jara jari chukicha gela aani tila kharach tya kshani life sampaun takavasa vatla tar???... punha punha tharkap udat hota... mi mazya parine tila jagnyache karan milaun dyaycha praytna karat hoto... tila patat navhta.. pan tila maza bolna hava hota... to samvad tila tutu dyaycha navhata... n malahi...
khup vel bolalo...
aaj sakali good morning cha mesg kela... reply aala...
manala hayasa vatla...
aaushya sundar ahe... asa sampu naye...

saad tarunaila...

'wake up sid'... tarunai chya manala saad ghalanara ek chan chitrapat.. kahi varshapurvi yeun gelelya dil chahata chi punha ekda aathvan karun denara.. arthat donhiche form purna bhinna tarihi pahatana aapan tyacha bhag hoto... nakalat swatala tithe shodhato.. tya prasagat, swapnaranjanat ramato.. aani yogayogane aapn swatala sapadlo ki kahise sukhavatohi... ashich kahishi haluvar funkar ghalnara wake up sid. samikshakachya najaretun pahal tar 3 oli madhe sampun jail ashi katha pan tarihi aajchya tarunaila (ji kontyahi goshtila kontyahi kshani bore hou shakate) 3 taas badhun theu shakate.. yache sadhe sope karan aahe tya movie madhe dhakawalele sahaj prasang. rabir aani kokana sen yani sakarlelya bhumika itkya sahaj aahet ki aapan tyat involve hoto. ya doghanchehi jagane itke sahaj aahe. tyat natkipana dikhavepana ajibat nahi. je aahe te samor aahe. hech bhavte.. mhanunch one time watch movie nakkich aahe.